We hebben een druk weekend achter de rug!
Zaterdag begon op zich rustig, waarbij we eerst een koffie-bezoekje brachten aan de brouwerkes. Gezellig even bijkletsen en de plannen voor het weekend bespreken. Halverwege de middag hadden we gepland staan om naar het centrum van Tilburg te gaan, want we zouden wat gaan shoppen voor nieuwe schoenen en misschien nog wat leuks qua kleding. Het werd een vrij kort bezoek want qua kleding viel het lichtelijk tegen en schoenen waren zo gevonden. Voor werner1984 waren het twee paar nette schoenen bij Van Haren en ik vond (in de sale!) een aardig paar schoenen bij C&A voor 15 euro. Vooral geschikt voor het winterseizoen c.q. bezoek aan Stockholm, want a) warm, b) comfortabel en c) met een stevig profiel.
Na het bezoek aan wat winkels gingen we richting de Gasthuisring, want we hadden afgesproken om te gaan eten bij Diane en Roland. Kort na 17 uur konden we daar aan tafel en het smaakte prima! Na het eten was er tijd om wat op de Wii te spelen maar op een of andere manier waren we dat vrij snel al beu. Gelukkig bestaat er dan ook nog zoiets als een bordspel; de rest van de avond hebben we Party & Co Extreme gespeeld. Een spel waarbij verschillende spelcategorieën aan bod komen; van kennisvragen tot telepathie-opdrachten en van tekenopdrachten tot imitatie en gebarentaal. Uiteindelijk hebben we enkele spelrondjes gespeeld waarbij we vooral veel gelachen hebben; een leuk spel met leuk gezelschap zorgde zo voor een bijzonder leuke avond!

Hoewel we zaterdagavond (voor ons doen) erg laat thuis waren, was het zondagochtend weer gewoon vroeg dag. We hadden afgesproken om in de loop van de ochtend in Oudheusden te zijn, vanwege de verjaardag van Wendy Kort na 10 uur zaten we daar aan de koffie met taart en hebben we ook hier gezellig wat bijgekletst. Een goede twee uur later zijn we nog even naar mijn schoonouders in Drunen gereden, ook even bijpraten en kort na één uur 's middags waren we terug in Oosterhout. Lang zijn we niet thuis geweest, want om 14 uur haalden we onze Oosteindse Vriendjes op en reden we vanuit daar door naar de Hofstad: Den Haag. Of eigenlijk een Haags stadsdeel, namelijk Scheveningen, alwaar wij bij Holland Casino voor 35 euro per persoon een zogeheten Try Out pakket aanschaften.


Voor dat bedrag kregen we: entree, speluitleginformatie, vouchers voor de speelautomaten t.w.v. 10 euro, vouchers voor tafelspelen t.w.v. 25 euro, een speciaal 'Try Out' hapje en een aperitief. Met deze totaal 140 euro aan speelgeld hebben we een paar uurtjes in het speelpaleis doorgebracht waarbij (ondanks dat je hooguit met één euro tegelijk speelt) de spanning toch wel aanwezig is. Winnen, verliezen, het hoort er allemaal bij. Dat alles dan relatief is, merk je dan goed als er mensen rond de Amerikaanse roulettetafels lopen die niet met fiches van één euro, maar tweehonderd euro per stuk aan het spelen zijn en wel op meerdere tafels tegelijk. Kredietcrisis, my ass!

Enfin, na zo'n tweeënhalf uur besloten we om de 'winst' (of eigenlijk, het beperkte verlies) maar eens te gaan inwisselen en naar het restaurant te wandelen alwaar een tafel voor ons was gereserveerd. De kaart zag er aardig uit en we besloten alle vier om het drie gangen à la carte menu te nemen. De voorgerechten die op tafel kwamen: voor Rick en Agnes (met salsa van mango en tomaat), Werner had , kip geserveerd met knapperige crudité (rauwe groenten) en yoghurtdip, en voor mijzelf , stoofvlees, voorzichtig uiteen gewreven tot smeuïge 'rilettes' en fris geserveerd met rodekool, partjes rosevalaardappel en mesciunsalade.
Na deze verrassinkjes was het tijd voor het hoofdgerecht; op tafel kwamen (voor Rick en mij) , met gekaramelliseerde witlof, saus van kruidkoek en een modern bereide hete bliksem, ofwel partjes aardappel en appel, samen gegaard. Werner ging voor de met een rucolastamppotje, en ook Agnes koos een klassieke . Waarna natuurlijk een dessert volgde: een warm appeltaartje met kaneelijs en slagroom, een warme chocoladetaart met een vulling van tonkabonen en Banyulswijn met een bolletje witte chocolade-ijs, en voor Rick was er een kaasplankje van Hollandse kazen en zoet dadel-vijgenbrood. Erg lekker allemaal!

Inmiddels had de klok acht uur al aangewezen, dus inmiddels was het tijd om naar het naastgelegen Circustheater te gaan voor een voorstelling van cabaretier Najib Amhali. De tijd ging snel voorbij (een teken dat je het naar je zin hebt, we hebben dan ook veel gelachen), ook Najib had het schijnbaar wel naar zijn zin want waar de voorstelling om half 9 begon stapten we pas tegen middernacht het theater uit. (Misschien ben ik het niet meer gewend, maar ja de laatste voorstelling die ik in een theater zag was van Jochem Myjer, en die heeft nu eenmaal een avondvullend programma van tweemaal 30 minuten ) Na een ritje van een uur waren we tussen één uur en half twee weer terug thuis... waarna de wekker om half 7 weer afliep. Vanavond vroeg naar bed dus...

BN/DeStem:

BREDA - De OV-chipkaart, het nieuwe, omstreden betaalmiddel voor bus, tram, metro en trein, wordt in Noord-Brabant op 1 juli ingevoerd. Dat heeft de provincie, opdrachtgever van busvervoerders Veolia en Arriva, besloten.

Daarmee is Brabant zeer laat. De NS en het grootste deel van het stads- en streekvervoer (in de Randstad, Midden- en Oost-Nederland) werken nu al met de OV-chipkaart. Zeeland volgt in maart. De provincie Brabant en busmaatschappijen Veolia (West- en Midden-Brabant) en Arriva (Noordoost-Brabant) hebben bewust voor de rol van hekkensluiter gekozen.

(..) Door achteraan in de rij aan te sluiten, kan Brabant die kinderziektes vermijden en leren van ervaringen elders, zegt een provinciewoordvoerster. Bovendien loopt per 1 juli de proef met de goedkope Brabantse strippenkaart af, waarmee de provincie het openbaar vervoer dan twee jaar lang heeft ondersteund.

(..) Brabant heeft het OV-chiptarief vastgesteld op 11,5 eurocent per kilometer. Dat is ongeveer het landelijk gemiddelde. Sommige regio’s zijn iets goedkoper, andere iets duurder.

Aan de ene kant, blij dat de strippenkaart verdwijnt; de OV-chipkaart vind ik (tot nu toe) érg handig in gebruik.

Maar aan de andere kant, wel jammer dat het goedkope tarief van 60 of 90 cent per reisuur wordt afgeschaft; juist daardoor was het extra aantrekkelijk om met de bus naar het werk te gaan! De busrit die is dagelijks maak is ± 20-25 kilometer enkele reis, waardoor ik straks geen €1,50 per dag, maar €4 à €5 per dag zal moeten gaan betalen...

Tja, we zullen wel moeten straks... maar eens zien wat er van komt!

Zojuist, om 18:32 uur precies, zette ik een advertentie op Marktplaats.nl:


Exact twéé minuten later word ik gebeld op mijn mobiel, door een mij niet bekend GSM-nummer; of het klopt dat ik een televisie heb staan voor één euro. Euhm, ja dus...

Welnu, hij wordt zometeen opgehaald, door iemand anders uit Oosterhout! Scheelt mij weer een hoop gesjouw naar de kringloopwinkel...

Deze dagen volop in het nieuws:

Toyota komt in Europa met een veiligheidscampagne met betrekking tot mogelijke problemen met het gaspedaal. In Nederland worden ± 95.000 auto's teruggeroepen naar de dealer voor een aanpassing aan het gaspedaal, dat in zéér zeldzame gevallen trager dan verwacht kan terugkeren in de ruststand. Tot nu toe zijn er in Europa 26 meldingen op 1.800.000 auto's. In tegenstelling tot hetgeen in de media wordt gemeld, zijn geen ongelukken gebeurd. Het betreft, zo benadrukt Toyota, een preventieve aanpassing om zo de allerhoogste veiligheidsstandaard voor haar klanten, hun passagiers en andere weggebruikers te garanderen.

Er bestaat een kans dat bepaalde mechanische onderdelen van het gaspedaal in zeer zeldzame gevallen, na het intrappen blijven hangen of langzaam terugkeren naar hun rustpositie.

Het betreft, naast 7 andere modellen, onder andere de Toyota Aygo uit de productieperiode februari 2005 t/m augustus 2009

.

Aangezien onze Aygo op kenteken is gezet in juli 2008, valt deze vrijwel zeker onder de recall die Toyota uitvoert. Gelukkig kan ik vrij aardig relativeren, wetende dat tot nu toe bij 0,0000144% van alle Toyota's een probleem is geconstateerd. Ter vergelijking: de kans dat er tijdens mijn leven een vliegtuig op mijn hoofd valt is ± 100 keer groter en de jackpot in de Staatsloterij winnen is nóg waarschijnlijker. Maar toch...

Even een programma deïnstalleren.


De laatste keer dat ik een diskette überhaupt heb gezien is wat... een jaar of 8 geleden?

Toegegeven, zeker in het niet-Hollandse (lees: Brabantse) taalgebied heeft het een bijzonder vreemde - haast bizarre - bijklank, maar toch vind ik het de moeite waard om hier te vermelden.

Daarbij verwijs ik expliciet naar de tekst, en dus niet naar hoe het 'klinkt' want ik heb geen ziekelijke afwijking waarbij overleden personen betrokken zijn.

Maar het moet me van het hart:



Ik hou van dooien!!

Wat impliceert dat ik een hekel heb aan (maar dat houdt dan weer niet in dat ik iets tegen het heb... pff, lastige taal blijft het toch, dat Nederlands...

Uit dezelfde categorie als 'mensen die op een douaneformulier voor de grap JA antwoorden op de vraag of ze in de USA gaan deelnemen aan terroristische activiteiten', is niet grappig.....:

Eindhoven - De Koninklijke Marechaussee heeft woensdag op Eindhoven Airport een 40-jarige man uit Amsterdam aangehouden op verdenking van het doen van een valse bommelding. Dit heeft de marechaussee donderdag bekendgemaakt.

Tijdens de veiligheidscontrole van vertrekkende passagiers maakte de man een opmerking over 'een grote bom' tegen een beveiligingsmedewerker. De medewerker vertrouwde dit niet, legde de controle stil en waarschuwde de Koninklijke Marechaussee.

Nadat een bomverkenner van de marechaussee de man op explosieven had onderzocht werd hij aangehouden en meegenomen voor verhoor. De man vertelde dat de mededeling als grap was bedoeld.

Voor het doen van een valse bommelding staat maximaal 4 jaar gevangenisstraf, ook als het gaat om een grap. Het Openbaar Ministerie en de marechaussee voeren op dit gebied een zero-tolerance beleid.

Wat leuk, zo'n agenten-aanbieding bij Holland International...


De eerste week van juni gaan we 'n dag of vijf naar New York!

Sneeuw is in ons land in het winterhalfjaar heel gewoon maar een sneeuwjacht, zoals bij het extreme weer waar het KNMI vandaag voor waarschuwt, komt niet vaak voor. Een heuse sneeuwstorm bij temperaturen onder nul en windkracht 6 of hoger is uitzonderlijk. In de twintigste eeuw kwam dat gemiddeld eens in de vijf jaar voor maar zeer onregelmatig in de tijd verdeeld. De laatste sneeuwstorm dateert van 1985 toen op het op 8 en 9 januari sneeuwde bij een stormachtige wind. De zwaarste en meest ontwrichtende sneeuwstorm van de laatste decennia was die van 14 februari 1979 met 90 uur achtereen driftsneeuw en sneeuwduinen van 3 tot 6 meter hoogte.

Hoewel ik toen te jong was om me dat te kunnen herinneren (ik was toen zo'n 6 maanden oud), is er nog wel berichtgeving over te vinden op het internet. (Uiteraard destijds geen berichten zoals tegenwoordig, aangezien internet toen nog niet bestond in zijn huidige vorm, of iets wat er ook maar bij in de buurt komt.) Vooral het noorden van het land werd toen geteisterd door Koning Winter; in Groningen en Friesland konden mensen via de sneeuwduinen die tegen huizen omhoogwaaiden, zelfs het dak (!) van hun woning bereiken. In de rest van het land viel ook een combinatie van sneeuw, ijzel en regen bij temperaturen onder het vriespunt waardoor snelwegen onbegaanbaar werden, elektriciteit en andere nutsvoorzieningen uitvielen en complete dorpen moesten per helikopter worden bevoorraad. Nu zal het dit weekend zo'n vaart niet lopen, maar dat het extreem koud is staat vast!


De afgelopen dagen staat de berichtgeving in het nieuws vol met onheilspellende berichten over bevriezende waterleidingen, tekorten aan strooizout waardoor Rijkswaterstaat vanaf dinsdag de hoofdwegen in ons land niet meer sneeuw- en ijsvrij denkt te kunnen houden, afgesloten vaarroutes en de noodzaak tot inzetten van ijsbrekers op het IJsselmeer en andere waterwegen, dreigende gastekorten waardoor de strategische reserves moeten worden aangesproken, en vooral: het advies om jezelf te beschermen tegen onderkoeling wanneer je wat langer buiten bent.

Nou, ik blijf dit weekend vooral zo veel mogelijk binnenshuis, daar waait het niet en de verwarming staat aan. Althans... nog wel... misschien toch slim om maar eens een noodpakket te gaan samenstellen, voor als alles het plotseling begeeft...

't Is allemaal best leuk, sneeuw in de winter, en helemaal als het erop lijkt dat het met Kerstmis nog steeds ligt c.q. valt. Immers, de laatste witte Kerst in Nederland was in 1981, alweer 28 jaar geleden dus.

Maar het is nu wel zoveel sneeuw, dat het complete openbare leven plat is komen te liggen, zo lijkt het. Op het nieuws is al dágen niks anders meer dan treinen die niet rijden (en dat irritante zeilmeisje wat ineens op Sint Maarten zit -- zeg luister, als ik 'zomaar' €3500 van een rekening kon opnemen en de luxe had om mijn werk te skippen ging ik met dit weer óók naar Sint Maarten). Maar goed, hier in het koude Nederland rijden hooguit 2 stoptreinen per uur op elk willekeurig traject in Nederland, is er geen moment geweest dat er géén file staat, en wat ik persoonlijk nog erger vind: de bussen komen niet uit de remises. Bijzonder onhandig als je voor je woon-werkverkeer afhankelijk bent van het openbaar vervoer en het dichtstbijzijnde NS-station 13 kilometer verderop is.

Zoals sommigen misschien weten, is Oosterhout met zijn ruim 54.000 inwoners de grootste stad van Nederland zonder treinverbinding. (Goed, Amstelveen en Spijkenisse zijn groter, maar hebben beide wel haltes en stations aan een sneltram- en metrolijn.) Voor spoorvervoer moet je vanuit hier naar Rijen of Breda, dat zijn de stations die het dichtstbij zijn gelegen. En hoe kom je daar zonder auto? Juist, met de bus! (Want 13 kilometer fietsen door 20 centimeter sneeuw, dat gaat écht niet gebeuren.)

Zondag (en ook gisteren, vandaag en morgen) luidt het reisadvies van de OV-bedrijven: als het niet per se hoeft, reis dan niet en blijft thuis. Maar 'werk' is toch een redelijk essentieel onderdeel van de werkdag, en daarbij komt dat een schadeverzekeraar juist bij deze weersomstandigheden een drukke periode heeft dus als iedereen dan zou thuisblijven werkt dat ook niet. Dus keek ik gisteren vóór vertrek op de website van Veolia voor het meest actuele nieuws. Niets te vinden om 6:45 uur dus, op naar de bushalte. Tegen 7:00 uur daar aangekomen, en toen begon het wachten. Na bijna een halfuur wachten in de sneeuwkou kwam er (uit tegengestelde richting weliswaar) een bus in zicht; de Brabantliner naar Utrecht. Hoera, dachten ik en zo'n 12 medereizigers, de bussen rijden! Maar de chauffeur (toevalligerwijs een bekende ) minderde vaart ter hoogte van de halte, schoof zijn raampje over en riep ons toe dat de streekdiensten voorlopig in de stalling bleven en er dus geen busvervoer zou kunnen plaatsvinden. (Wel fijn dat 'ie dat dan even doorgeeft, voor hetzelfde geld laat 'ie je wachten tot je zelf een sneeuwpop bent geworden. Maar petje af voor buschauffeur T die het gladde wegdek trotseert en wachtende reizigers netjes informeert!)

Twee opties over: 1) met de Brabantliner naar Utrecht, en van daaruit proberen in Tilburg te komen met de trein van NS, of 2) terug naar huis in afwachting van busvervoer en/of zoeken naar een andere vervoersoplossing. Op dat moment leek me optie 2 de meest reële, dus maar weer terug naar huis gebanjerd door de WinterWonderWijk en de tv + internet aan. Staat daar, op diezelfde site van Veolia nu ineens wel bericht dat in de regio's Breda, Oosterhout en Langstraat géén stads- en steekvervoer plaatsvond (thank you, captain obvious) en dat dat zeker nog de ochtend zou duren. Uiteindelijk dan tegen 9:00 uur toch met de auto naar Tilburg gekund en daar kort na 10:00 uur aangekomen, waarna ik 'gewoon' tot 17:00 uur heb gewerkt. Wegens sneeuwval die precies om 17:00 uur leek te beginnen was ik via een witgesneeuwde snelweg kort na 18:00 uur terug thuis.

En wat lezen we dan vanmorgen op de site van BN/DeStem:


Overal in Nederland rijden de bussen weer volgens dienstregeling, behalve in Hilversum, Huizen en... Oosterhout.

Dat belooft wat voor morgen...

Dus zaterdag begon de voorverkoop voor Toppers in Concert 2010 via Ticketpoint.nl. Nu zijn we gevraagd om mee te gaan, dus afgelopen weekend zat Diana al thuis klaar om tickets te bestellen voor het concert van zaterdag 22 mei 2009. Uiteraard lag de website plat waardoor ze er niet doorheen kwam met het plaatsen van de bestelling, en een telefoontje richting Oosterhout volgde. Hierin de vraag, proberen jullie het eens, misschien ligt het aan mijn verbinding. Dus hier eens geprobeerd, gegevens ingevoerd, 10 minuten wachten... resultaat:



Dus.

Hierna een kort telefoontje terug naar Diana gepleegd om te melden dat het niet gelukt was, en na zo'n halfuur belde zij weer naar ons om aan te geven dat ze een boeking had weten te maken. Leuk!

Alleen vandaag, tijdens het internetbankieren, wachtte een onaangename verrassing; er was een bedrag van €454 (6 kaartjes à €75,25) afgeschreven! Meteen naar de website van Ticketpoint gegaan om contact te zoeken met de klantenservice; dat kan dus alleen per e-mail ("Wij streven ernaar om binnen 5 werkdagen een inhoudelijke reactie te geven") of via een 0900-nummer à €0,45 per minuut. Dat laatste is de meest reële optie bij zo'n bedrag, dus maar even gebeld. Na 12 minuten wachten iemand gesproken; inderdaad, er was iets misgegaan wegens de drukte. En terugboeken, dat gaat wel maar dat duurt wegens de storno-periode ongeveer 3 weken. Maar een terugboekingsverzoek indienen bij de bank is makkelijker én sneller, want dan staat het binnen 2 dagen terug op de rekening.

Dus maar even de bank gebeld; na wat uitzoekwerk blijkt dat niét te kunnen voor een eenmalige machtiging; immers het gaat om de aankoop van een product... theoretisch zou dat kunnen betekenen dat je als consument het product al in je bezit hebt, en de betaling op deze manier achteraf terugvordert waardoor je de verkoper benadeelt - en daar gaat een bank (begrijpelijkerwijs) niet tussen zitten. Gevolg: wéér moeten bellen met Ticketpoint, wéér 12 minuten wachten, en wéér uitleggen wat er gebeurd is... en wachten totdat hopelijk ergens in januari het onterecht afgeschreven bedrag wordt teruggeboekt. En dat in de duurste maand van het jaar...

Nadat zaterdagavond mijn werkgenootjes Hanny en Henry op visite zijn geweest, met wie we na een stevige avondmaaltijd lekker hebben zitten kletsen en lachen, en niet te vergeten zelfgemaakte appeltaart eten (wat ik uiteindelijk nog bijna vergeten was ), stonden we zondag alweer redelijk vroeg naast ons bedje. Namelijk, we hadden afgesproken om samen met Roland & Diane en Diana & Nikki samen een dagje naar Toverland te gaan. Enige tijd geleden had het Brabants Dagblad een leuke aanbieding waarmee je voor € 10 per persoon een entreebewijs kon aanschaffen. En voor volwassenen is er in Toverland niet zo veel te doen, maar als de prijs dan zo laag is dan willen 5 grote kinderen zich daar best wel overheen zetten.

Na aankomst eerst aan de warme chocomel natuurlijk, want na zo'n beetje de eerste échte nachtvorst was het toch wel behoorlijk koud 's morgens. Na een beetje opgewarmd te zijn liepen we eerst eens een eindje rond door het overdekte gedeelte van het speelparadijs; op zich wel leuk maar niet echt waar we voor kwamen natuurlijk. Om 12.00 uur gingen de poorten van onze hoofdreden van het bezoek dan eindelijk open: Troy!



Het was erg koud maar zéker de moeite waard om deze baan weer eens te doen; wat een coaster is dit!! Voor iedereen die de (inmiddels afgebroken ) Pegasus in de Efteling of de Robin Hood in Walibi World wel eens gedaan heeft; vergeet die houten rammelbakken en ga eens in een écht geweldige woodie! Hij gaat hard, soepel, houdt bijzonder goed snelheid en geeft de nodige airtime. Als ik toch eens genoeg ruimte had... dan zette ik er zoéén in de achtertuin!

Ietwat later op de middag, tegen dat het tijd was om naar huis te gaan, kregen Roland en ik (of eigenlijk vooral ik) het idee in de kop om eens wat grenzen te verleggen en onszelf te onderwerpen aan een survival parcours tussen palen en kabels op zo'n 6 meter vanaf de grond.



Nadat we onszelf in een soort van tuigje hadden gehesen om vallen van die hoogte te voorkomen (althans, het vallen wordt niet voorkomen, maar een pijnlijke landing wel) stonden we klaar om het parcours op te gaan. Bij de eerste stap naar buiten, hangend aan de paal, besloot mijn mede-survivor dat het toch iets te veel van het goede was en keerde terug naar binnen. Ook een kunst, want durven toegeven dat je iets niet durft, da's ook een vorm van lef! Ik heb echter in ongeveer een kwartier het volledige parcours af weten te leggen. Halverwege denk je dan echt bij jezelf, waarom dóé ik dit?! maar uiteindelijk is het toch wel leuk als je het dan gehaald hebt. Mét spierpijn en een flinke blauwe plek op mijn linker bovenarm, maar een ervaring rijker en een angst voor hoogtes/dieptes overwonnen!

De winter is in aantocht! *zoekt alvast warme sjaal en handschoenen op*

De komende twee weken krijgen we naar verwachting enkele dagen dat het kwik niet boven het vriespunt komt. Zou het komende winter net zo worden als vorig jaar, toen we ruim een week blijvende sneeuw en temperaturen van -20°C hebben gehad?

(willekeurige internet-winkelprijs: € 35,00)


(Ebay-prijs: € 3,18)

Verschil: € 31,82 dure verpakking!

Enige tijd geleden schreef ik een stukje op mijn blog waarin ik beschreef hoe je bij Ryanair online een boeking kon maken zonder €5 creditcard-kosten per persoon per enkele reis te betalen.
Inmiddels is Ryanair daar ook achter en per 1 januari wordt dat dan ook gewijzigd. In plaats van een (eenvoudig te regelen) Visa Electron, zal voortaan alleen het gebruik van een Mastercard Prepaid Debit Card géén transactiekosten opleveren.

Maar eens kijken dus waar je zo'n ding kunt krijgen...

Inmiddels is de Goedheiligman het land uit, en wij hoefden (mochten...) niet mee terug naar Spanje. De kinderen van Nederland kunnen voorlopig weer rustig slapen zonder zich zorgen te maken dat er ineens een Sinterklaas (al dan niet met schimmel) op het dak loopt of dat er ineens een Zwarte Piet een handvol pepernoten door de kamer smijt. Zaterdag was de spanning er nog volop, in eerste instantie bij Amy en Daan (de kids van werner1984's werkgever) voor wie de (ietwat seniel wordende?) bisschop een lading cadeautjes bij ons thuis had afgegeven en later bleken de zenuwen ook bij Nikki en Danique (de dochters van Marco en Diana) door het lijf te gieren. Dat was ons tweede cadeau-adres; voor deze twee jongedames stonden ook ineens twee flinke presentjes in onze gang geparkeerd. Dus die hebben we maar even langsgebracht, en toen we in Tilburg aankwamen besloten we maar meteen mee te eten en de avond gezellig met z'n viertjes verder door te brengen. (Of eigenlijk, dat werd niet ter plekke besloten maar hadden we al van tevoren vastgelegd.) En dankzij
het lekkere eten, het prettige gezelschap en een niet nader te noemen flessen werd de stemming hilarischer naarmate de klok een later uur aanwees. Kort na middernacht besloten we op huis aan te gaan, na een heerlijk Sinterklaasavondje.



Zondag werden we rond de klok van 15:30 uur in Rosmalen verwacht, nabij het Autotron, waar wij met zijn tweeën zouden gaan deelnemen aan een Safety First antislipcursus van het SEC (Safety Experience Center). Na aankomst kregen we eerst een kort stukje theorie van ± 20 minuten, waarna het praktijkgedeelte begon. De groep, zo'n 50 man in totaal, werd in 5 à 6 groepen ingedeeld waarna de diverse oefeningen van 45 minuten begonnen. Eerst was het de bedoeling om op een soort rotonde, voorzien van een spekgladde coating, met een Mercedes A-klasse rondjes te rijden en onderstuur (een voorwielslip) en overstuur (achterwielslip) te veroorzaken. Zodoende forceerde je de auto om ESP en ABS te laten activeren en werd duidelijk hoe je in een te snel genomen bocht weer de controle over de auto zou kunnen terugkrijgen. Bizar om te merken wat een auto kan (en vooral ook, wat hij niet kan...)
Daarna volgde een oefening met als doel algemene voertuigbeheersing (op een soort van kartbaan, maar dan met een grote auto, tussen pionnen door zigzaggen) en tot slot nog een rem- c.q. noodstopoefening. Dit alles vond plaats op een vrij forse asfaltvlakte die (wegens de benodigde gladheid) door een sproeier- en tuinslangsysteem behoorlijk nat werd gehouden; je kunt je voorstellen dat dat in combinatie met de wind op het terrein voor een behoorlijk frisse situatie zorgde. Rond half 7 was het afgelopen en zijn we, een leerzame ervaring rijker, terug naar huis gegaan. Bijzonder leerzaam zo'n antislipcursus, eigenlijk zou zoiets voor elke automobilist verplicht moeten zijn!

Zo'n beetje de halve Randstad gebruikt 'm al. En het schijnt dat geldt : de OV-chipkaart. Handig, praktisch, gebruiksvriendelijk volgens sommigen. Onnodig, controlerend, privacy-beperkend volgens anderen. Voorstanders en tegenstanders. Iedereen die ermee te maken heeft, omdat hij wel eens met het openbaar vervoer reist, heeft er wel een mening over.

Sinds vandaag ben ik ook een . Ik heb het afgelopen jaar al een Voordeeluren-abonnement in gebruik gehad waardoor ik van 40% korting op mijn treinreizen na 9:00 uur en in het weekend, en die kaart wás al een OV-chipkaart. Alleen, de NS stond reizen op een persoonlijke kaart nog niet toe -- tot 1 december 2009. Tot die datum was de chip alleen te gebruiken in de metro's van Amsterdam en Rotterdam, maar sinds deze maand is het ook mogelijk om te treinen met de kaart. Natuurlijk wordt dat meteen geregeld en geprobeerd, en de eerste reis was een succes!

Nu was de reis op zich niet spectaculairder ofzo want zo spannend is een ritje van Tilburg naar Gilze-Rijen niet. Maar, ik heb géén kaartje meer hoeven kopen aan de automaat; even 'biepen' met mijn (dichte) portemonnee langs de check-in paal op het station was genoeg. De check-out op Gilze-Rijen verliep ook prima; wel een hoop mensen die na de dubbele biep op het perron even opkeken, zo van, wat is dát? Hier is het natuurlijk nog geen bekend geluid... maar goed, er werd netjes € 1,40 van mijn kaart geboekt en het laten scannen van de kaart kost minder dan één seconde. Tot dusver dus perfect!

Wat mij betreft... papieren kaartjes!

De zaterdagavond hebben we in Madrid heerlijk (en niet onbelangrijk, voor niet te veel geld) gegeten in Italiaans restaurant Di Bocca aan de Gran Via. Ook hier was soms het nodige handen- en voetenwerk nodig, want de bediening in het restaurant was - ondanks het bordje bij de deur wat anders zou doen verqchten - de Engelse taal niet echt machtig. Na het bestellen van een Lambrusco bijvoorbeeld werd al snel duidelijk dat dat alleen per fles zou gaan; slechts de huiswijn was per glas te bestellen. Hmm, nou dan doe mij maar een , dat gaat er met Italiaans eten ook wel in. De ober heeft nog een poging gedaan om de woorden 'wijn' en 'bier' in het Engels te benoemen maar wat hij er van bakte leek in de verste verte niet op 'wine' of 'beer'. Maar het smaakte er niet minder om.

Na het eten besloten we nog een avondwandeling door de stad te gaan maken. Met de metro verplaatsten we ons in no-time van Plaza de España naar Puerta del Sol, waar de 'Grote Markt' van Madrid, het Plaza Mayor, enkele honderden meters vandaan lag. In de omgeving van zowel Sol als Mayor hadden zich bijzonder veel mensen verzameld, de straten en pleinen boden een aanblik zoals je die zou verwachten op een doorsnee zaterdagmiddag op de Dam in Amsterdam. Ook deze avond hadden de Madrilenen weer de open lucht opgezocht om door de stad te flaneren, te eten, te drinken, te praten of op een andere manier te socializen. Op een terrasje op de mooie najaarsavond (waarvan we achteraf lazen dat dit als tip in de ANWB Extra-gids stond vermeld) besloten we om terug naar het hotel te gaan en onze bedjes op te zoeken.

Zondag hebben we relatief lang uitgeslapen; tegen kort na 9 uur zaten we aan het ontbijt en nog geen uur later liepen we, niet ver van het hotel, over het grote plein van het Koninklijk Paleis. Onder een strakblauwe hemel met een stralende zon was het goed toeven, maar zo'n enorm gebouw als een paleis nodigt natuurlijk wel uit om naar binnen te gaan. Dat bleek ook te kunnen, dus we sloten aan in de (toen nog erg korte) rij en kozen ervoor om voor € 2 per persoon extra een door het paleis te doen. Via de portofoon riep de medewerker die de toegangsbewijzen verkocht de gids op (althans, dat denk ik, want verstaanbaar was het allerminst) waarna de mededeling kwam dat de Engelstalige tour over 1 uur en 10 minuten zou beginnen. Hoezo, niet ingespeeld op buitenlands toerisme... Enfin, dat deden we dus even niet maar we besloten om een audiotour door het paleis te doen. Die was dan wel weer in het Engels (en Frans, Portugees, Duits, Italiaans, Japans en Russisch -- maar niet in het Nederlands) beschikbaar dus dat was uiteindelijk een aardige optie. Jammer alleen dat op de plattegrond niet duidelijk was aangegeven dat het startpunt bij '12' lag en niet bij de te verwachten '1', dus in de eerste twee ruimtes waar de tour ons doorheen leidde hebben we bijzonder interessante informatie gehoord die geen reet met de betreffende ruimtes te maken had. Daar waren we uiteindelijk snel achter dus de rest van de tour klopte gelukkig wel aardig en was nog redelijk interessant ook.

Aan het eind van de tour, bij inlevering van de audioapparatuur, zagen we dat de rij inmiddels behoorlijk was aangegroeid. Zeker 100 mensen stonden te wachten om het paleis binnen te mogen, waaruit wij de conclusie trokken dat wij nuchtere Hollanders mooi op tijd waren geweest. Maar dan nu, het was mooi weer, dus wat dan te doen in een mooie stad als Madrid? , was het motto, dus we namen de metro en stapten een paar haltes verder uit. Na een wandeling (bergafwaarts, wel zo prettig) arriveerden we bij de Teleférico, een kabelbaan die je over een lengte van bijna 2½ kilometer naar het Casa de Campo (de voormalige koninklijke jachtvelden) vervoert. Daar bevindt zich een vrijetijdspark met onder andere een speeltuin, wandelpark, dierentuin en pretpark. We hebben daar in de zon de middag gespendeerd en tegen het vallen van de avond vervoerde het (afgezien van de eerder genoemde kaartjesperikelen) prima metrostelsel ons weer terug naar de bewoonde wereld.

Maandag was de dag van onze thuisreis, dus kort na het ontbijt waren we uitgecheckt bij het hotel. Echter de terugvlucht zou pas tegen 20:00 uur plaatsvinden, dus als we rond de klok van 18:00 uur op het vliegveld zouden zijn was dat nog ruim op tijd. We hadden deze dag dan ook alle tijd om nog wat leuks te gaan doen, en op het programma stond dan ook een typisch Nederlandse activiteit: een begeleide fietstocht door de stad! Dat dat typisch Nederlands is bleek wel uit het feit dat we eigenlijk in Madrid maar héél weinig fietsen hebben gezien; de gemiddelde Spanjaard heeft waarschijnlijk nog nooit op een fiets gezeten en herkent een fietsbel dan ook niet als teken dat er iemand op een tweewieler langs wil. Fietspaden zijn uiterst zeldzaam, en mede daardoor knijpt de lokale politie een oogje dicht als je over voetpaden en door winkelstraten heen fietst. Wat moet je anders?

Halverwege de tocht, die ons door smalle straatjes en over grote pleinen leidde, stopten we even in de buurt van het beroemde Prado-museum (waar we overigens niet binnen geweest zijn) om te pauzeren voor een drankje, hapje (tapas) en een sanitaire stop. Verder fietsend onder begeleiding van de in Madrid woonachtige Nederlandse fietstochtorganisatrice (leuk woord voor 23-letterwoorden-Lingo) Carola kwamen we zo'n 3 uur na de start van de rit weer terug bij het bedrijf dat ons van tweewielers had voorzien en besloten we wat rond te wandelen door en langs de winkelstraten van Madrid. Op een terrasje genoten we in de zon van een , en dat terwijl in Nederland stormwinden, hagel en regen hun best deden om het op zijn herfstst te laten zijn. Deze najaarsvitaminen deden ons erg goed, maar aan het eind van de middag was het dan toch tijd om de koffers in het hotel op te halen en naar het vliegveld te gaan. Na een bizar chaotische incheckprocedure (40 Belgische Tupperware-vertegenwoordigsters die in het vliegtuig allemaal naast elkaar wilden zitten ) waren we dan uiteindelijk ietwat later terug onderweg naar Brussel. De bijzonder slimme Belgische dame die twee stoelen links van mij zat, wist haar eveneens erg snuggere buurman te vertellen dat "vooraleer het vliegtuig zou gaan landen, het eerst wel moest dalen, anders kunnen we niet met de wielen aan de grond" en meer van dat soort hersenloze wijsheden. Ik wilde er niet naar luisteren maar ik had geen keus; het volume bleef onevenredig hoog in verhouding tot de afstand van beide gesprekspartners. Ik ben nog nooit zo blij geweest met de aankondiging dat we op de luchthaven van bestemming waren aangekomen. Het uitstappen ging vele malen sneller dan het boarden, en een goed kwartier na de landing werden we weer opgehaald door de taxibus van de autoparking. Nog voor middernacht waren we thuis, en konden we terugkijken op een geslaagd lang weekend Madrid.

Foto's kijken? Klik op de link in het menu aan de zijkant van mijn Livejournal, of anders hier!

Vorige week vrijdag (20 november) was het in alle vroegte opstaan in huize Nul 162. Nog voor zonsopgang vertrokken we namelijk samen met onze Oosteindse vriendjes naar luchthaven Zaventem, nabij de Belgische hoofdstad Brussel. Doorgaans is dat een rit die je vrij rechttoe-rechtaan over de A16/E19 leidt, echter voor dit weekend had de Belgische/Antwerpse wegbeheerder besloten om een deel van die route af te sluiten. Bij knooppunt Antwerpen-Zuid werd het verkeer namelijk van de E19 weggeleid de A12 op, echter dacht Tomtom daar anders over. Dankzij de briljante (not!) aanduidingen op/bij de snelweg, meenden we op een gegeven moment een afrit te moeten nemen. Na 100 meter bleek dat niet het geval, dus dan is de keus eenvoudig en lijkt het de meest logische keuze om zodra mogelijk linksomkeert te maken en de snelweg terug op te gaan. Alleen ook dáárover bleek de wegbeheerder anders te denken, want de bordjes 'Omlegging' gloreerden ook hier in al hun eenvoud. Létterlijk eenvoud, want er bleek maar één bordje te staan dat ons naar links wees. Verder was het een 'zoek het verder lekker zelf maar uit' omleiding, waardoor wij op een gegeven moment in staat waren om de hiervoor verantwoordelijke Belg hoogstpersoonlijk aan een omlegging te onderwerpen. Gelukkig had Tomtom na een poosje het juiste spoor weer opgepikt, dus vanaf knooppunt Antwerpen-Oost reden we een goede 20 minuten later hetzelfde stuk E19/A12 als kort daarvoor. De omleiding stond in de tussentijd anders (beter) aangegeven waardoor we in tweede instantie de juiste weg richting Brussel konden gaan volgen.

Tegen 6:00, dus nog altijd voor zonsopgang, arriveerden we bij de reeds vooraf gereserveerde parking. Na inschrijving van de auto en het uitladen van de koffers werden we de laatste paar kilometers met een taxibusje naar de terminal vervoerd. Inchecken was zo gebeurd, we kregen ieder een fel geel label met daarop 'equipaje de mano' erop om zodoende duidelijk te maken dat de koffers goedgekeurd waren als handbagage, en daarna zijn we door de security check gegaan. Na de nodige schoen-scans en fouilleringen konden we vervolgens gaan wachten op onze vlucht naar Madrid. Onder het genot van een winterse 'Gingerbread latte' van Starbucks sloeg de meligheid toe en die ging niet meer weg totdat we daadwerkelijk in het vliegtuig van de Spaanse nationale luchtvaartmaatschappij Iberia zaten. Na een comfortabele vlucht met stoelen nabij de nooduitgangen landden we rond 10 uur 's ochtends op Barajas, zeg maar het Madrileense Schiphol. Eenmaal uit het vliegtuig kochten we onszelf een viertal Tourist Travel Passes om zodoende 4 dagen onbeperkt met de metro door de stad te kunnen toeren. Na een rit van totaal zo'n 25 minuten stapten we op 100 meter van het hotel uit op metrostation Plaza de España en konden we onze koffers op de kamers kwijt.

Bij de receptie konden we vervolgens terecht voor tickets voor de bussen van MadridVision; deze busmaatschappij rijdt (zoals in zoveel toeristische steden) met een aantal open-top dubbeldekkers door de stad langs diverse bezienswaardigheden. Na een paar uur hadden we dat ook wel weer gezien en besloten we aan het eind van de middag, begin van de avond om ergens een hapje te gaan eten. De naast ons hotel aan de Gran Via gelegen TGI Friday's, waarmee we in Londen en Orlando al goede ervaringen hadden, leek de aangewezen gelegenheid maar was a) loeidruk (want vrijdag?) en b) schreeuwend duur. Het zag er naar uit dat we met € 100 waarschijnlijk net een hoofdgerecht en een drankje voor 4 personen zouden kunnen bestellen (en dat terwijl we in Amerika voor $30 met zijn tweeën klaar waren!) dus dat plan werd snel in de ijskast gezet. Op zoek naar iets anders kwamen we er snel achter dat het leefpatroon van de gemiddelde Spanjaard heel anders is dan dat van de gemiddelde Noordwest-Europeaan (lees: Nederlander) want het is een zeldzaamheid als je een restaurant tegenkomt dat voor 21:00 uur zijn deuren opent. Oeps, probleem! Want: honger! Na noodgedwongen dan maar een uurtje of anderhalf op de hotelkamer te hebben doorgebracht, schoven we dan uiteindelijk rond 20:45 uur aan tafel bij een Oosters buffetrestaurant op ± 5 minuten lopen van het hotel. Smaakte prima, en niet duur. Tegen het eind van de avond en na nog een rondje te hebben gewandeld in de omgeving van het hotel, besloten we na een lange dag dat het tijd was om te gaan slapen. Iets wat men in Madrid niet lijkt te doen, want daar is de avond schijnbaar juist hét moment van de dag om de straat op de gaan om te socializen. Werkelijk, zó ontzettend druk op straat, gewoon bijna onvoorstelbaar! En niet alleen mensen te voet, maar ook qua verkeer is het 's nachts nog lang druk gebleven; rond 2:30 uur was de verkeerssituatie op de Gran Via nog altijd te vergelijken met de A2 tussen 's-Hertogenbosch en Utrecht op een willekeurige maandagmorgen. Gelukkig bestaat er zoiets als geluidsisolatie en dubbelglas...

Zaterdagochtend namen we na een prima ontbijt op de 1e etage van het hotel de trein vanaf station Atocha (het treinstation waar op 11 maart 2004 bomaanslagen door Al Qaeda zijn gepleegd) om naar Parque Warner, een pretpark op 25 treinminuten van de stad te gaan. Hier mochten we dankzij onze Bobbejaanland-pasjes gratis naar binnen (normale entree € 37) en hebben we onszelf een dag lang prima vermaakt. Vlammend hoogtepunt van de dag: de Movie Tour die ons langs diverse cartoonfiguren zoals Roadrunner en Porky Pig leidde. Het park is niet gigantisch groot en was helemaal niet druk op de dag die wij hadden uitgezocht voor ons bezoek, waardoor we rond een uur of half 5 's middags weer de treinreis terug ondernamen. Aangekomen op station 'Sol' bleek dat één van de gisteren aangekocht metrokaartjes ineens dienst weigerde; de poortjes bleven onherroepelijk gesloten. Blijkbaar gebeurt zoiets vaker want een medewerker van de metro kwam al uitkomst bieden en maakte een ander poortje met een speciaal pasje/kaartje open zodat we als groepje weer herenigd werden. Jammer genoeg bleek dit niet de laatste keer te zijn en hebben we in de daaropvolgende paar dagen vaker voor datzelfde probleem gestaan - het werd steeds wel opgelost maar zonder enig woord van uitleg of zelfs maar sorry voor het ongemak. (Nu is ons wel opgevallen dat de meeste inwoners van de stad niet uitblinken in hun beheersing van het Engels, maar dat compenseert dan weer ruimschoots ons gebrek aan begrip van het Spaans.) En gelukkig bestaat er nog zoiets als 'handen- en voetenwerk' waardoor we er toch meestal wel zijn uitgekomen.

BN/DeStem:

OOSTERHOUT - Een snelle actie van de politie een een sms-alert naar mensen in de directe omgeving hebben niet geholpen: de daders die zaterdagavond een man in zijn woning op de Desselaar in Oosterhout overvielen, zijn spoorloos.

De overval gebeurde rond 21.45 uur. Twee mannen klopten aan bij de woning. Toen de bewoner opendeed, bedreigden zij hem met een mes en eisten geld. Met een klein geldbedrag hebben ze de woning verlaten.

Zijn gezinsleden zouden volgens de politie geen getuige zijn geweest van de overval.Voor de bewoner is het bureau Slachtofferhulp ingeschakeld.

Het aantal woningovervallen neemt toe: dit jaar zijn die landelijk met 33 procent gestegen ten opzichte van vorig jaar.

Gisteravond om 21.55 uur ging inderdaad mijn mobiele telefoon af. Nu wordt 's avonds toch al niet gauw de deur opengedaan hier, maar als je dan in zo'n SMS Alert leest dat zoiets nota bene in jouw straat gebeurt dan check je toch wel even extra of je achterdeur goed op slot zit...

Meer info over SMS Alert? Of jezelf aanmelden? Klik hier!