allan24

Weinig blogs de laatste tijd... ik merk dat ik steeds minder de behoefte heb om dingen op te schrijven in een blogpost. Ik wijt het aan de opkomst van sociale media (Hyves, Facebook) en micro-/fotoblogs (Twitter, Mobypicture). Toen ik deze blog startte, bijna 7 jaar geleden namelijk in maart 2004, bestond dat helemaal nog niet.

Omdat het voor sommige dingen wel handig is (bijvoorbeeld vakantieverslagen, of blogs die je met de beste wil van de wereld niet in 140 karakters gepropt krijgt) blijft mijn Livejournal wel bestaan. In afgeslankte vorm, dat wel (dus in dat opzicht past het ook wel weer bij mij, haha) en binnenkort wijzigt ook de naam van Nul 162 naar Nul 161 . Maar voor regelmatige updates over what's going on, verwijs ik graag naar de volgende sites (plaatjes zijn klikbaar en openen in een nieuw venster of tabblad):

't Is eigenlijk kei zielig, maar ik moest toch hardop lachen...

Zondagochtend ging, tegen de normale gang van zaken in, bij ons om 8:00 uur de wekker. We hadden namelijk op de kalender staan dat rond een uur of 10 onze Oosteindse Vriendjes bij ons zouden arriveren, want: er stond weer eens een reisje op het programma! Ik hoor sommigen al denken, zijn jullie nou alwéér weg geweest?! Ja dus! En wel naar...

Istanbul!

Na een onvertraagde rit via de E19 langs Antwerpen, kwamen we kort na 11:00 uur aan bij de vooraf gereserveerde Air Parking Security, een prima manier om je auto probleemloos een paar dagen achter te laten wanneer je vanaf Zaventem vertrekt naar je bestemming. Rond 11:15 sloten we aan bij de check-in balie van Pegasus Airlines voor de vlucht van 13:45 uur naar Sabiha Gökçen International Airport, qua formaat en drukte de tweede luchthaven van Istanbul. De check-in procedure duurde (inclusief wachten tot we aan de beurt waren) bijna net zo lang als de rit van Oosterhout naar Brussel, dus we waren rond het middaguur echt wel toe aan koffie! Hoe toevallig dat dan in de gate area een Starbucks gevestigd was, waar ze de eindejaarsspecials 'Gingerbread Latte', 'Toffee Nut Latte' en 'Dark Cherry Mocha' hadden (à 5,10 euro per stuk... maar ach, 't is vakantie...)
Na de koffie was het dan een uurtje later tijd om te gaan boarden. In het Frans, Engels en Nederlands werd omgeroepen dat éérst de rijen 15 en hoger in konden gaan stappen, daarnà zouden de rijen 1 t/m 14 aan de beurt zijn. Uiteraard trekt zich daar niemand iets van aan, of het wordt gewoon niet verstaan door de overwegend Turkse passagiers dus we moesten ons met de handbagage tussen de samengepakte mensenmassa door wurmen om bij de boardingpasscheck te komen. Wij hadden namelijk al ver van tevoren geregeld dat we vaste plaatsen hadden, op rij 15 en 16, dus nooduitgang, dus extra beenruimte... wel zo prettig voor een vlucht van ruim 3 uur! Enfin, na een toch redelijk vlot verlopen instapprocedure kozen we op tijd het luchtruim en vlogen we over Duitsland, Tsjechië, Oostenrijk, Hongarije, Servië en Bulgarije naar Turkije.

In de aankomsthal stond een chauffeur reeds klaar met Werner's naam op een bordje, dit in verband met de transfer die we ook van tevoren al geregeld hadden. Van tevoren bleek namelijk al dat het een drama is om met het openbaar vervoer van de luchthaven naar het stadscentrum te komen. Daarom bleek Istanbul Transfer een uitkomst; voor 85 euro retour een privé transferbus van de luchthaven tot aan het hotel! Werkelijk ideaal, want de belofte die op de website gedaan wordt ('binnen een uur') werd ruimschoots waargemaakt. Dat dat vooral ook kwam doordat onze chauffeur het aandurfde om met 110 km/u door een tolpoortje te scheuren en de belijning en bebording op de weg meer als richtlijn dan als wettelijke bepaling aanmerkte, dat namen we dan maar voor lief. Later deze week zou blijken dat iedereen in Istanbul zo rijdt, dus uiteindelijk is 'go with the flow' beter dan je daadwerkelijk aan alle beperkingen op de weg houden -- je zou waarschijnlijk als wegpiraat worden bestempeld!

Na aankomst in het Boutique Hotel Maywood hebben we de koffers in de kamers gedropt, kregen we uitleg over de kamer door een van de uiterst vriendelijke receptiemedewerkers ('dit is de badkamer', 'de tv gaat aan met de aan-knop', 'hier zit het licht' -- thank you, Captain Obvious!) waarna deze vermoedelijk een fooi verwachtte. Helaas voor dit kulleke hadden we nog geen kans gezien om te pinnen, dus dat moest echt even wachten -- los daarvan, we hadden inmiddels behoorlijk trek gekregen want het broodje (met de nadruk op -je, want groot was het niet) van 5 euro dat we in het vliegtuig aten was inmiddels al lang en breed verteerd! Dus: na het pinnen van 400 TL (lira's, omgerekend ongeveer 200 euro) zochten we in de nabijheid van het hotel een eetgelegenheid op. Die bleek zo gevonden, mede doordat elke eetgelegenheid een aantal proppers buiten had staan was het eigenlijk onmogelijk om NIET iets te vinden waar we zouden kunnen eten.
We kozen uiteindelijk het restaurant dat er a) het gezelligst uitzag en waar b) de proppers niet al te irritant aanwezig waren, en dat bleek achteraf een prima keuze geweest te zijn. Het eten was erg lekker, niet duur, en de service bijzonder snel en vriendelijk. Achteraf bleek dat Özler, want zo heette de gekozen gelagkamer, door de onafhankelijke en onpartijdige website TripAdvisor op de ranglijst van 1.025 restaurants de 39ste plaats innam; dus het hoort volgens bezoekers tot de beste 4% van de stad! Over lucky choice gesproken... deze eerste kennismaking zou in elk geval niet ons laatste bezoek worden, sterker nog we hebben er zo'n beetje elke dag wel gezeten. Was het niet voor het avondeten, dan wel op het heerlijke lounge- of dakterras!


Restaurant Özler
De eerste dag van het verblijf, maandag, was het 's morgens behoorlijk nevelig in Istanbul. Na het ietwat aparte maar verzorgde ontbijt (denk: olijven, feta, honing, yoghurt, brood, Turkse koffie en thee) leek het ons een goed idee om naar buiten te gaan, vooral ook omdat de weersvoorspellingen aangaven dat het met een uurtje of twee goed zou opklaren. We besloten een wandeling te gaan maken, zoals aangegeven was in een van de reisgidsen die we hadden meegenomen, en daarvoor moesten we ons eerst naar het 'startpunt' begeven -- het nabijgelegen Topkapı-paleis. Rondom dit paleis, dat tegenwoordig dienst doet als museum, ligt een groot park (Gülhane), waar we doorheen wandelden. Eenmaal aangekomen op het hoogste punt van dit park bedachten we ons dat de route vanaf de ingang van het park eigenlijk de andere kant op liep, dus we besloten via de 'achteruitgang' van dit park om te lopen en zodoende de route verder weer op te pikken. Dat bleek nog best een heel stukje lopen, over een stoep die tussen de golfbrekers van de zee en een 80km-weg (waar niemand 80 reed) in lag. Lopende langs de in nevelen gehulde Zee van Marmara bereikten we uiteindelijk een doorsteek, waardoor we via een binnendoor-straatje weer richting onze voorgeschreven wandelroute.

De wandeling bracht ons bij de Sultan Ahmetmoskee (Turks: Sultanahmet Cami) ofwel de Blauwe moskee. Nadat we onze schoenen uit hadden gedaan (een moskee betreedt men op blote voeten of op sokken) konden we kijken of de bijnaam terecht was. De naam komt van de vele blauwe tegels uit het stadje İznik die vroeger te zien zijn geweest aan de binnenkant van de moskee. Na een brand echter is het meeste blauw tegenwoordig vervangen door groen, waardoor de moskee in Turkije zelf beter bekend staat als de groene moskee. Dit viel ons niet echt op, maar wel opvallend was hoe licht en ruim dit gebedshuis is opgezet, zeker in vergelijking met een gemiddelde kathedraal! Inmiddels was de nevel opgetrokken dus de zon deed zijn werk goed, dat zal er ongetwijfeld aan hebben bijgedragen.


De Blauwe Moskee
Enfin, eenmaal buiten konden de schoenen weer aan en besloten we dat het tijd was om wat te gaan drinken. En als je in Turkije bent, kun je het beste thee gaan drinken, zo dachten we! Dus we zochten een theehuisje op en bestelden er 4 -- die niet alle vier op zijn gegaan, want (zo bleek) Turkse thee heeft een zéér bijzondere smaak en is daarnaast een héél stuk sterker dan wat wij gewend zijn! Gelukkig was het geen grote uitgave, maar dat het bij een eenmalig probeersel zou blijven wisten we nu wel.
Verderop in de wandeling belandden we bij de Grote Bazaar: een van de grootste overdekte markten ter wereld met meer dan 58 straten, 1.200 winkels en tussen de 250.000 en 400.000 bezoekers per dag. Hier zijn vooral winkels te vinden voor sieraden, aardewerk, specerijgewassen en tapijten. En zoals al aangegeven, vooral ook HEEL VEEL mensen! Na een halfuurtje rondlopen en eveneens HEEL VEEL No thank you's vonden we het wel weer genoeg en zetten we onze wandeling voort. Dankzij de duidelijke beschrijvingen hebben we sommige plekken tweemaal gezien maar bereikten we uiteindelijk toch de finish van de wandeling, namelijk het plein nabij de Egyptische Bazaar in de wijk Eminönü, waar de Yeni Cami (Nieuwe Moskee) staat. Op deze bazaar worden voornamelijk kruiden, fruit en Turks snoep verkocht en de moskee had evengoed Duivenmoskee kunnen heten; zelfs op de Dam in Amsterdam zitten er minder!
Later deze dag hebben we nog een tweede, minder 'begeleide' wandeling gemaakt door de wijk Beyoğlu die vanaf de 'Oude Stad' gezien aan de overkant van het water (maar nog altijd in het Europese deel) gelegen is. Hierbij bezochten we onder andere de eeuwenoude Galatatoren en de moderne winkelstraat Istlikal Caddesi. Aan het eind van deze straat liepen we via de Galatabrug weer 'onze eigen wijk' binnen en was het tijd om even een uurtje of twee te relaxen alvorens bij Özler te gaan eten en aansluitend relaxen op het dakterras. Onderuitgezakt in de kussens met daarbij twee typisch Turkse tradities, namelijk Rakı (een drankje lijkend op het Griekse Ouzo) en de nargile (waterpijp) werd het een erg gezellige avond.


Een van de twee bruggen over de Bosporus
Dinsdag was een dag waarbij we een mini-cruise hebben gemaakt over de zeestraat die Bosporus genoemd wordt. De Bosporus verbindt de Zwarte Zee met de Middellandse Zee, is op zijn smalst 640 meter breed, en 32 kilometer lang. Het vertrek vanaf een steiger nabij de Galatabrug was avontuurlijk; met een oude schuit, ruikend naar dieselolie en teer meerden we elke 10 à 20 minuten af op verschillende plekken aan de Europese of Aziatische oever om mensen op- dan wel af te laten stappen. Uiteindelijk bereikten we de plaats Anadolu Kavağı, nabij de oevers van de Zwarte Zee, waar we ongeveer 3½ uur konden doorbrengen. Vanaf het water zagen we al de ruïnes van een oud kasteel op de top van de heuvel staat, dus de keuze was gauw gemaakt om die maar eens te gaan bekijken. En dan niet alleen wegens het hoge cultuurgehalte, maar ook omdat het uitzicht vanaf boven schijnbaar adembenemend zou zijn. Wat ze er dan in de reisgids niet bij vermelden, is dat niet zozeer het uitzicht adembenemd is, als wel de tocht er naartoe! De hellingen waren namelijk érg steil waardoor we bijzonder blij waren toen we bijna bovenaan een zonovergoten terras aantroffen. Het Turkse bier/fris smaakte dan ook bijzonder goed, waarna we geheel vol goede moed de laatste paar meters konden gaan beklimmen naar de oude ruïne. Daar aangekomen stond een groot bord: "Gesloten wegens archeologische werkzaamheden" -- hadden ze dat niet gewoon ONDER aan de heuvel neer kunnen zetten!?! Maar het moet gezegd, het uitzicht was mooi en naar beneden lopen ging een heel stuk makkelijker dan omhoog.
Eenmaal beneden zochten we ons weer een weg door de smalle straatjes van het dorpje, om in de buurt van de boot te kunnen komen. Maar gelijk de duiven bij de Yeni Cami schoten de ook hier aanwezige proppers bij de aanblik van vier hongerige Nederlandse toeristen op ons af en probeerden ons allemaal op hún terras te krijgen. Op de vraag 'Who is the cheapest?' kwam weinig respons (maar hee, ben je nou Nederlander of niet?) dus we kozen uiteindelijk voor het terras met de meeste zon en de meest comfortabele stoelen. Zodoende aten we een hapje en genoten van de warme stralen van de najaarszon, alvorens weer op de boot terug naar Istanbul-stad te varen.

De laatste volle dag in Istanbul, woensdag, hadden we ingevuld met nog wat wandelingen en fotomomenten. Natuurlijk hebben we de Aya Sophia bezocht, vroeger een kerk c.q. moskee en tegenwoordig een museum. Vanaf dat punt was een korte wandeling naar Starbucks zo gemaakt (de helft goedkoper dan in Nederland!) en vrijwel direct voor de deur lag een tramhalte. Vanaf dat punt namen we dan ook voor een paar centen de tram naar Kabataş, en vervolgens de Fünikülar naar het Taksim-plein. Voor de oplettende lezer: dat is het plein waar op 31 oktober een zelfmoordterrorist zichzelf opblies en 15 mensen verwondde. Een kleine maand later was van die gebeurtenis eigenlijk niets meer te zien, en verder was aan het plein niet bijzonder veel aan. Gewoon een groot plein, wat groen, wat asfalt, wat gebouwen er omheen, een monumentje erop... dertien in een dozijn zeg maar. Dus we wandelden verder door Beyoğlu door allerlei smalle straatjes met werkelijk enorm veel winkeltjes; een straatje met uitsluitend lampenwinkels, dan weer een straatje met winkels die vooral schotelantennes en -toebehoren verkochten, een straatje met fruitverkopers, een straatje met pluchebeestenvullingenwinkels en pluchebeestenogenwinkels (heus! ze bestaan!) en noem zo maar op. Tegen twee uur waren we terug in het hotel, maar niet nadat we eerst ergens midden op straat (letterlijk!) op plastic meubilair een dürüm döner gegeten hadden. Een klein uurtje later vervolgens, werden we opgehaald voor iets wat we maandag al geregeld hadden, namelijk: een bezoek aan Suleymaniye Hamami, ofwel een heuse hamam.


In deze hamam werden we geacht om eerst om te kleden in een peştemal (lendedoek), waarna we op houten slippers de warme ruimte in werden geleid. Deze marmeren ruimte, met in het midden een groot heet talud, kende een temperatuur van 39°C en een luchtvochtigheid van nabij de 100%, waardoor het zweet ons binnen no time uitbrak. Een halfuurtje en 1½ liter vochtverlies later werden we twee aan twee in een iets afgeschermde ruimte geleid waar een Turkse masseur ons eerst met koel water overgoot. Daarna volgde een ritueel met enkele ferme klappen op schouders en rug, gepaard gaand met een stevige scrubbeurt door middel van een scrubhandschoen die nog wel het meeste weg had van staalwol. Daarna: op de buik liggen, twee grote hoeveelheden zeepsop over je heen krijgen, en dan van voeten tot schouders uitgebreid gemasseerd en gewassen worden. Dan is het natuurlijk tijd om om te draaien, waarbij ook het gezicht wordt gewassen en gemasseerd. Tenslotte worden ook de haren gewassen en mag je, helemaal schoon, nog even bijkomen op het warme talud. Na het afdrogen in een minder warme en vochtige ruimte zijn we dan ingepakt in doeken en volgde er een relaxmoment met thee en water. Dit alles heeft bij elkaar zo'n anderhalf uur geduurd en is écht een aanrader voor iedereen die eens naar Istanbul gaat! Heerlijk!

Na een goede nachtrust werden we donderdagochtend weer opgehaald door de snelle transferbus, zodat we volgens planning rond 15:00 uur 's middags de sleutel weer in het slot van de eigen voordeur konden steken. Al met al was het weer een bijzondere citytrip!

Inmiddels heb ik het nu twee keer in amper een week gedaan en ik vind het hélemaal top: XCO! XCO is een groeps-activiteit in de sportschool, waarbij in 45 minuten je hele lichaam getraind wordt; conditie, spieren en bindweefsel. Je verbrandt calorieën en het is de optimale buik/rug (core) workout.

Een XCO workout is gericht op snel en zo effectief mogelijk resultaat. Je spant constant je hele lichaam aan om in balans te blijven, want het grit in de buis wil door en dat moet je tegenhouden. Wanneer je de buis beweegt stimuleer je bij de heengaande beweging altijd de teruggaande beweging ('reactive impact'). Deze training is geschikt voor iedereen, omdat je zelf de maat van de XCO-Trainer kiest. Je kunt dus zelf de zwaarte en intensiteit van
je training bepalen.

Om een idee te krijgen, hier een filmpje:



Ik kies persoonlijk voor een medium training, die is op zich al zwaar genoeg om mee te beginnen. En elke zaterdag als ik de mogelijkheid heb, blijf ik de training volgen! Dus sport jij bij een sportcentrum waar ze XCO geven, maar heb je 't nog nooit geprobeerd? DOEN!!

Het weer is de tweede helft van deze week écht op zijn herfstst! Zeker nu de aankondiging van storm 'Carmen' niet veel goeds voorspelt...

Een sterk uitgediept lagedrukgebied boven de noordelijke helft van de Noordzee zal donderdag en vrijdag voor een sterk windveld zorgen. Donderdag begint de zuidwestenwind stilaan aan te wakkeren en krijgen we al rukwinden tot 70km/u in het binnenland en 80km/u aan zee. Later naar de avond doe zal de wind sterk in kracht toenemen zodat we dan overschakelen op rukwinden in het binnenland tot 90km/u of zelfs plaatselijk 100km/u, aan zee zijn dat rukwinden tot 100km/u of plaatselijk nog wat meer.



In de nacht van donderdag op vrijdag zal die wind verder in kracht toenemen en krijgen we aan de kust dan mogelijk rukwinden tot 110km/u, in het binnenland is ook nog 100km/u mogelijk. De storm trekt verder noordwaarts en zal zo ook Nederland aandoen, daar zijn in het binnenland rukwinden mogelijk tot 100km/u maar aan de kustgebieden kan het echt gevaarlijk worden met rukwinden tot 120km/u en meer! Vrijdag overdag blijft het winderig met algemeen rukwinden tot 90km/u en in het noorden van Nederland nog steeds tot 120km/u. Pas vanaf de namiddag wordt het vanuit het zuiden tijdelijk wat rustiger. In de nacht van vrijdag trekt de wind weer aan met dan in de kustgebieden van de Benelux opnieuw rukwinden mogelijk tot 100km/u.

Dus het advies aan eenieder die dit leest: parkeer uw wagen niet onder bomen en haal indien mogelijk alle losstaande zaken binnen! Voorkomen is beter dan genezen, maarre... heb jij al een noodpakket?

Sinds kort zijn we 'zoekers'. Zoekers op de huizenmarkt, wel te verstaan! Al even geleden hadden we het er al eens over gehad, en nu dan de knoop doorgehakt: we willen een woning gaan kopen. Zoals we nu wonen bevalt het op zich prima, maar met huren schiet je op de langere termijn eigenlijk niet heel veel op. Aan het kopen van een huis zitten weliswaar ook nadelen t.o.v. huren (een huurwoning zeg je bijvoorbeeld zo op) maar omdat de voordelen toch de overhand hebben, stond afgelopen week een afspraak bij de bank gepland.

Die afspraak bij de bank was vooral bedoeld om een idee te krijgen van wat er financieel allemaal mogelijk is. Goed beslagen ten ijs komen en weten wat de mogelijkheden en beperkingen zijn, dat kijkt toch een heel stuk makkelijker rond. En omdat de Rabobank van oudsher een vertrouwde partij is waar het gaat om het huisvesten van financiële producten, was dit voor nu ook de eerste keuze. Bijkomend voordeel is mijn dienstverband bij Interpolis/Achmea, waardoor er een aardige personeelsregeling bestaat voor het onderbrengen van een hypotheek. Na een uitgebreid gesprek bij Rabobank Tilburg werd min of meer duidelijk wat de opties zijn wat betreft de bekostiging van zo'n aankoop, en sindsdien staat Funda.nl in de favorieten van de internetbrowser.

Via die website hebben we inmiddels héél wat foto's bekeken en brochures gedownload, en vanavond hadden we al meteen een bezichtiging (in Tilburg). Dit alles om een idee te krijgen van wat de mogelijkheden zijn binnen ons budget en ook om te weten te komen hoe het nu eigenlijk allemaal werkt, want het is helemaal nieuw voor ons allebei. De bezichtiging was op zich wel leuk, het huis was mooi maar minder praktisch (vooral: kleiner) dan wat onze wens is. Gelukkig hebben we nog een lijstje staan met woningen die ons beiden ook aanspreken, dus wat dat betreft gaan we hier niet over één nacht ijs! Dus ik kan nu met recht zeggen: wordt vervolgd...

Vorige week zaterdag kochten we in Marseille twee volle tassen nieuwe kleding bij het welbekende warenhuis C&A. Op héél veel dingen héél veel korting, in combinatie met de noodzaak wegens te ruim geworden kledingstukken deed ons met twee volle tassen de deur weer uitgaan. Niet alles was in de aanbieding, maar... helemaal super natuurlijk!

Echter bij het aantrekken van één van mijn nieuwe broeken, afgelopen maandag, een vervelende ontdekking. Er zat namelijk een gaatje in het achterpand van de linker broekspijp. Een plek die je niet makkelijk opmerkt als je het kledingstuk zo bekijkt, maar die wél opvalt als je het aanhebt. En natuurlijk ontdek je zoiets pas net nadat je alle labels eraf geknipt hebt (immers, je trekt het kledingstuk aan om het te gaan dragen; passen is in de winkel reeds gebeurd). Probleem dus!

Maar dinsdag moesten we toch even naar de stad, dus op goed geluk de broek, de labels én de Franstalige kassabon maar even meegenomen. Bij C&A binnen werd even de manager erbij gehaald, en wat erg prettig was: ze bestempelde dit als een klacht en niet als een ruiling -- dat laatste zou niet mogelijk zijn na een aankoop in het buitenland, maar een klacht kon wel worden opgelost. Netjes, ik hou ervan als winkels zich servicegericht opstellen! Helaas was dezelfde broek (een jeans met knoopsluiting) niet in het Nederlandse assortiment opgenomen aldus de manager, dus de enige oplossing was geld teruggeven. Prima hoor, kijk ik gewoon voor iets anders.

Met het aankoopbedrag in de portemonnee vervolgens even de winkel door, op zoek naar iets soortgelijks in dezelfde maat. En wat hangt daar, op zo'n beetje het éérste rek dat ik tegenkom...? Precies diezelfde broek! Althans, niet precies hetzelfde, want het Nederlandse (niet-aanbiedings)prijskaartje gat €4,95 meer aan dan het Franse (niet-aanbiedings)prijskaartje. Vreemd, want... de manager had toch gezegd dat diezelfde broek niet in het Nederlandse assortiment zat...? Enfin, terug naar de kassa annex klantenservice. Met de vraag of diezelfde broek niet voor hetzelfde bedrag mee naar huis mocht. En hoe flexibel de opstelling eerder was, zo duidelijk was het antwoord nu: nee, dat kon niet. Het had waarschijnlijk te maken met een ander BTW-percentage in Frankrijk (19,5%) of een andere reden, maar ik kon €4,95 bijbetalen.

Hoe een stukje nette service in één klap volledig teniet kan worden gedaan...

Inmiddels zijn we weer een dag of 5 thuis, dus nu dan eindelijk even tijd om het laatste stuk van het verslag over de cruise te maken. Op de 5e dag van onze 'rondvaart', dinsdag, meerden we in de ochtend af in de haven van Palermo, Sicilië. 't Is heerlijk om de gordijnen van je hut open te schuiven en te zien dat je dan net de haven in vaart -- wat dat betreft echt de moeite waard om een buitenhut te boeken als je zou overwegen om een cruise te gaan maken!

In Palermo moesten we al vroeg aantreden, dit wegens de geboekte Engelstalige stadswandeling met een lokale gids. Dat betekende dus, vroeg ontbijten en insmeren tegen zonnebrand en hup, aan wal. Na opgedeeld te zijn in groepjes van ±20 man, kregen we allemaal een elektronisch kastje (een soort radiootje) met een oorspeakertje waarmee we dan de gids zouden kunnen verstaan. Op zich een goed idee, echter wij waren hier misschien beter uit geweest met een Babelfish zoals gebruikt in het boek The Hitch Hiker's Guide to the Galaxy, want van het verhaal van de "gids" konden we vrij weinig volgen. Door het drukke stadsverkeer was het sowieso al moeilijk te volgen, laat staat dat het verhaal grotendeels in het Spanglish (half Engels, half Spaans (in Italië!)) werd gedaan. We werden bovendien door allerlei obscure straten geleid ("This is the most dangerous part of this city" -- wat doen we hier dan?!?!) en er werd vrijwel geen uitleg gegeven over de geschiedenis van de stad of de (bijna zonder uitzondering) lelijke gebouwen die we passeerden. Na een goed uur hadden we even 'free time' (waarom mag Joost weten) waarin we besloten hebben om de Babelfish in te leveren en de tour af te breken. Dat hadden vóór ons ook al een paar mensen gedaan; zonder ook maar enige interesse te tonen wegens de reden van het beëindigen van de tour noteerde de "gids" dat het om 2 personen ging en nam de kastjes in ontvangst. We besloten om terug naar het schip te gaan, en hebben de rest van de dag op de boot doorgebracht. Lekker in het zwembad, de jacuzzi of op een ligbedje in de zon hebben we Italië gelaten voor wat het was en vingen de rest van de dag lekker wat kleur op het bovenste dek van het schip.

Woensdag was de enige dag die we buiten het continent Europa hebben doorgebracht; in alle vroegte kwamen we namelijk aan in La Goulette, ofwel het havengebied van de Tunesische hoofdstad Tunis. Hier zijn we maar eventjes van de boot af geweest, en wel om een aantal redenen: a) om het land binnen te komen moet je door de immigratie-douane heen met al het administratieve gedoe daar omheen, b) we zouden op eigen initiatief moeten gaan want een excursie hadden we hier niet geboekt, c) de haventijd in Tunesië was ongeveer 6 uur (begin van de middag zouden we alweer vertrekken), en d) het was gewoon ontzettend warm, namelijk zo'n 33°C. In La Goulette echter hebben ze wel begrepen dat er geld te halen valt uit het toerisme, en men heeft daar dan ook een cruise-village gebouwd in Tunesische stijl met daarin allerhande toeristensouvenirs en taxfreeproducten, horeca, entertainment en winkeltjes waar lokale producten verkocht worden. Slim gedaan! Maar na een uurtje heb je ook dat wel gezien en dus... weer lekker de boot op om in de zon te kunnen liggen tot aan het vertrek naar Palma de Mallorca.

Na 24 uur op volle zee arriveerden we op het grootste eiland van de Balearen. Gelegen tussen Ibiza en Menorca is Mallorca te beschouwen als het hoofdeiland van de archipel. Per bus werden we van de haven naar het centrum vervoerd, waar het ons, zeker na Italië, opviel hoe ruim en schoon en opgeruimd en goed onderhouden (kortom, hoe niet-Italiaans) het was! Bijkomend voordeel was dat na een nevelige start van de dag de zon rond 12:00 uur goed doorbrak en het zodoende een heerlijke dag werd. In een open-top bus maakten we een rondrit door de stad en de omgeving daarvan, waar we toch wel een anderhalf uur mee zoet waren. Aan het eind van de middag waren we bekaf van het rondwandelen en besloten om met de pendelbus weer terug naar het schip te gaan. Na ons lekker te hebben opgefrist woonden we een informatiebijeenkomst bij over de ontscheping van vrijdagochtend en genoten we daarna 's avonds met het vaste gezelschap van het wederom prima verzorgde diner. We proostten op de laatste avond aan boord en lagen er vroeg in, want we moesten vrijdag om 7:00 uur (!) al de hut uit. De ontschepingsprocedure verliep uitermate soepel en de transfers waren (in tegenstelling tot bij de aankomst op de luchthaven op de 1e dag van de reis) goed geregeld. Na de landing op Schiphol haalden we eerst de auto op, en konden we zonder files (!) de A2 af rijden om de katten op te halen. Tegen 18:00 uur waren we dan thuis en konden we terugkijken op een bijzonder geslaagde vakantie!

Voor de liefhebber.... de foto's vind je terug in het hoofdmenu van mijn blog op LiveJournal!